Een ontmoeting met Karel Habets, door Salam Kadhim

Om de komende exposant in Gemeentehuis Urk, Karel Habets, alvast aan het publiek voor te stellen ben ik bij hem en zijn vrouw op bezoek geweest, waar we een enorm inspirerend en warm gesprek hebben gevoerd. Ik werd verwelkomd met een kopje koffie en was gelijk aangestoken met de passie die Karel heeft voor het tekenen en schilderen. Hij woont met zijn vrouw in een heerlijk huis, waar eigenlijk aan iedere muur wel een schilderij hangt – al dan niet door Karel zelf gemaakt. Ik krijg niet alleen door het hartelijke welkom in een warm thuis, maar vooral ook door al Karel zijn werken, een inkijkje in zijn leven.

We gaan zitten aan de keukentafel, waar mijn oog direct valt op een prachtig schilderij dat boven de tafel hangt. Het is dromerig, sfeervol, schetsmatig en toch zeer gedetailleerd, ik heb het idee te kunnen voelen, ruiken, beleven wat voor een heerlijke plek dit geweest moet zijn. Het doet me denken aan…

“Monet” – zegt Karel. “Daar is het door geïnspireerd; op precies deze plek heeft Monet ook gestaan, geschilderd en getekend”. Ik zie de waterlelies onder de brug, en weet precies over welke werken hij het moet hebben. Het schilderij van Karel heeft uiteraard zijn eigen karakter, want hoewel het me doet denken aan Monet, is het een echte Habets. Dat handschrift, dat kan niemand hem nadoen. Ik blijf het bijzonder vinden hoe verschillende kunstenaars dezelfde plek toch weer op hun eigen manier weer kunnen geven.

Karel Habets

Karel vertelt hoe hij eerst enorm veel schetsen heeft gemaakt toen hij op deze plek was, waarna hij dit werk thuis heeft geschilderd. Hij gaat vaker zo aan het werk en vertelt: Ik heb heel veel dummies -schetsboeken- en ik heb er altijd een bij me. Ik ben eigenlijk altijd aan het tekenen geweest en heb al mijn dummies ook bewaard. Soms bekijk ik er even een van jaren geleden en dan weet ik precies weer wat ik heb getekend en waar ik toen was. Het is een soort dagboek in tekeningen en schilderijen.

Karel heeft al veel gereisd, vroeger hadden hij en zijn vrouw een camper waar ze mee rondreisden, en nu maken ze geregeld reizen naar bijvoorbeeld Pakistan, Amerika, Jamaica of recentelijk nog Zambia. Het reizen is niet per se een benodigde voor het kunnen maken van zijn werk, maar hij houdt er wel erg van. Het hoort bij zijn leven, en dankzij zijn tekeningen en schilderijen worden wij als kijkers op die reizen meegenomen. 

Karel: Er is zo veel te zien, dat is heel bijzonder. Altijd als ik ergens ben ga ik tekenen en schilderen. Ik heb iets gezien, gehoord of meegemaakt en dat moet ik dan verwerken.  

Ik ontmoet via zijn schilderijen een drietal Pakistaanse mannen, en daarna een meisje dat hij tegenkwam op Route 66 in Amerika. Degene die me nog het meest bijblijft is een meisje met rood haar, een droevige blik en intens groen-blauwe ogen. Dit werk doet iets met me, om de een of andere reden blijft mijn blik daar hangen. Ik denk ondertussen; ik snap wel dat Karel dit meisje heeft geschilderd.

Waarom Karel nou specifiek heeft gekozen voor het schilderen en tekenen, was de volgende vraag die ik hem stelde. “Ik heb op het Minerva in Groningen 5 jaar lang een hele goede opleiding gevolgd. Heel mooi vond ik het. Ik heb daar gekozen voor de richting ‘realistisch schilderen’. De eerste twee jaar heb je nog allerlei verschillende lessen, waarna je een keuze maakt voor de kant die je op wilt. Je ontdekt wat je het meest fijn vindt en gaat je daar dan verder in ontwikkelen. Ik heb veel met olieverf, aquarel en acryl gewerkt. Op de opleiding heb ik ook veel droge naald etsen gemaakt, maar dat doe ik nu eigenlijk niet meer omdat ik geen eigen pers heb. 

Er waren hele goede docenten die deze vakken gaven, bekende schilders, en door hen werd ik eigenlijk geïnspireerd om voor deze richtingen te kiezen. Goede docenten vond ik heel belangrijk, dan heb je er ook heel veel zin in. Ik heb de opleiding zo leuk gevonden. Vooral ook het tekenen met houtskool; modeltekenen, oh dat vond ik zo mooi! Dan had je grote vellen papier en dan moest je je tekening in tien minuten klaar hebben, en na iedere tekening kreeg je steeds minder tijd; 5 minuten, 3 minuten, 2 minuten en 1 minuut. Zulke lessen duurden urenlang en waren hard werken. Steeds nam het model een andere pose aan en dan moest je weer. Het was geweldig.”

Op vakantie maakt Karel nog altijd zijn modeltekeningen, maar dan van de mensen die gewoon al aanwezig zijn. Vooral op het strand heb je gratis allemaal modellen, vertelt hij. Niemand zit daar stil, en dat is dan ook een uitdaging. Je moet snel werken en dat vindt hij juist zo leuk.

Karel vindt het het allermooist om mensen te tekenen of te schilderen. Deze liefde voor mensen heeft hij ook eigenlijk altijd al gehad. Hij vertelt dat hij een aantal jaren heeft lesgegeven op verschillende basisscholen, maar dat hij op een gegeven moment iets anders wilde. Toen is hij in een asielzoekerscentrum in Luttelgeest Nederlandse lessen gaan geven, en heeft hij ook met deze mensen getekend en geschilderd. Die mensen hebben zo veel meegemaakt, vertelt hij, en dat kun je terugzien in wat ze maken. Voor hun was het tekenen en schilderen ook verwerken van wat ze hebben gezien, gehoord en hebben meegemaakt.

Na zijn werk bij het asielzoekerscentrum is Karel gaan werken op een MBO in Lelystad en Almere, waar vooral zogenoemde risicojongeren op school zaten. Hij vertelt: “Dat lag me zo goed. Daar heb ik een aantal jaren gewerkt, en juist dat praten met die jongeren en het coachen vond ik fijn. Ik mis nu die voldoening daarvan, dat je jongeren door gesprekken kan helpen. Ik was bij het lesgeven nooit kwaad, en ging altijd met de leerling in gesprek. Ik zorgde er altijd voor dat ik iedereen even apart aandacht had gegeven, dat ik iedereen even had gezien. Kinderen en jongeren hebben die aandacht ook echt nodig”.

Hoewel Karel nu met pensioen is blijft het belangrijk om met mensen in gesprek te gaan en te blijven. Die liefde voor mensen zie je in Karel zijn werk enorm terug. Ieder portret is met de volste aandacht gemaakt en brengt een enorme lading met zich mee. In zijn portretten vindt Karel het niet per se belangrijk dat het portret perfect lijkt, maar vooral dat het verhaal achter de persoon wordt verteld. Want hoewel Karel echt bizar realistisch kan schilderen zoals ik in zijn portfolio heb mogen zien, zijn zijn huidige portretten dat maar voor een gedeelte. Die afwisseling van realistisch en impressionistisch, kwaststreken waar een enorme precisie uit blijkt en kwaststreken die een sferische suggestie geven, soms ook vanuit de fantasie – dát is echt prachtig, en dat maakt dat Karel zijn werken –bij mij in ieder geval al– binnenkomen. 

We kunnen van de komende expositie verwachten dat we verrast gaan worden doordat Karel zijn werk zal presenteren als een installatie, en door hoe de portretten met elkaar samen zullen gaan werken. We worden ook hier weer meegenomen op een reis, langs verschillende mensen, verschillende gezichten en verschillende verhalen. 

 

Gezichten, de uitdrukking, de verhalen achter de gezichten. Een gezicht vertelt heel veel.  – Karel Habets


U bent van harte welkom om de expositie van Karel Habets te komen bezoeken en ervaren.
De expositie opent op 24 november om 20.00 uur in het gemeentehuis van Urk.

Openingstijden gemeentehuis Urk:
Maandag t/m donderdag  9.00 - 12.30 en 14.00 - 16.30
Vrijdagochtend  9.00 - 12.30

Locatie: Gemeentehuis Urk, Singel 9, 8321 GT Urk, Tel: 0527-689868

Laatste tweets